Blog, postcrossing

De oorlog in Oekraïne

De oorlog in Oekraïne. We kunnen er niet omheen. Toch heb ik een hele tijd getwijfeld of ik wel een blog over dit onderwerp voor Postzegelerop moest schrijven, want ik vind het in dit geval al heel snel een “how can I make this about me”-onderwerp worden. Daarvoor is het onderwerp gewoon te groot, te onbevattelijk.

Toch waag ik me eraan. Het toeval wil namelijk dat ik vorige week een kaart uit Wit-Rusland (in de media ook wel met de oorspronkelijke naam Belarus genoemd) kreeg van mijn Russische penvriendin Zhenya. Ik bedankte haar en wenste haar sterkte met de hele situatie. Ze stuurde een berichtje terug dat ze in een informatievacuüm zitten en niet meer weet welke informatie waar is en welke niet. Het wrange is dat ik haar in gevaar kan brengen door haar wel op de hoogte te houden, dus ik zal het maar af en toe over koetjes en kalfjes hebben.

Want… waar in het begin van de oorlog PostNL aangaf dat er geen postbezorging naar zowel Rusland als Oekraïne plaats zou vinden, staat op het moment van schrijven (11 maart 2022) op hun monitor dat er alsnog postbezorging plaats kan vinden naar beide landen. Omdat mij wel duidelijk is dat ook een groot deel van het Russische volk wat aan deze situatie kan doen en uit de woorden van Zhenya blijkt dat ze niet bepaald een adept is van hun president, blijf ik haar toch af en toe een kaartje sturen. Ook omdat de fysieke situatie in Rusland nog vrij veilig is: je hoeft niet extreem bang te zijn dat iemand in de postketen daar iets overkomt.

Hoe anders ligt het in buurland Oekraïne. Ook al is postbezorging daar op dit moment mogelijk: toch wil ik het niet op mijn geweten hebben dat iemand uit de hele keten straks door het moeten bezorgen van mijn kaartje een risico moet lopen. Als er al geschoten wordt op ziekenhuizen, dan wordt een postbezorger al helemaal niet ontzien. Hoezeer ik de Oekraïners alle steun gun.

Waaronder Sveta, van wie ik gisteren een kaartje kreeg via Postcrossing. Dit bleek overigens al eind december te zijn gepost, maar op dat moment was er al angst voor een oorlog. Alleen sprak zij alleen van “ik haal wel wat extra boodschappen in huis”. Ik heb – uiteraard – geen reactie meer van haar gekregen. Ik moet er maar vanuit gaan dat zij en haar dochtertje nog leven en veilig zijn. Het is in ieder geval een kaart en een naam die ik nooit zal vergeten.

En dan kom ik weer op een geheel ander onderwerp: Postcrossing. Hoe staan zij erin? Uit een uitgebreid blog op de site schrijft het beheer dat zij geen enkel land zullen blokkeren, ondanks de verschrikkingen in beide landen. Zij zien post als een middel van verbinding en gaan uit van de actuele situatie per land. Hun advies is om – als je morele bezwaren hebt om post te sturen naar Rusland of Belarus – geen adressen op te vragen en hun postal monitor in de gaten te houden voor de actuele status. Alleen op basis daarvan sluiten zij bepaalde landen uit.

En met de boodschap van Postcrossing wil ik dit blog afsluiten. Post verbindt mensen, ook in tijd van oorlog.

Liefs en heb oog voor elkaar,
Marjon

PS: Hierbij nog een overzichtje van mogelijk nuttige bronnen zoals in mijn blog genoemd:
Actuele vertragingen en status per land – overzicht PostNL
https://www.postnl.nl/klantenservice/actuele-vertragingen/buitenland/

Postcrossing Postal Monitor
https://www.postcrossing.com/postal-monitor

Het blog van Postcrossing met hun standpunt en praktische informatie
https://www.postcrossing.com/blog/2022/03/09/the-war-in-ukraine

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.