Blog, postcrossing

Thuis heb ik nog een ansichtkaart….


“Waarop een kerk, een kar met paard, een slagerij J. van de Ven.”  Zo begint het alom bekende lied “Het Dorp” van Wim Sonneveld. Ik moest eraan denken toen ik een paar oude dozen op zolder aan het uitpluizen was en ik enkele enveloppen tegenkwam met, jullie raden het al, ansichtkaarten.

Het waren geen kaarten van een kerk, noch van een kar of paard en al helemaal niet met een slagerij genaamd J. van de Ven, maar het waren wel allemaal kaarten die jeugdherinneringen bij mij naar boven brachten. Wat het dan wel waren? Kaarten die ik van elke vakantiebestemming had meegenomen (uiteraard allemaal netjes gekocht) waar ik als kind ooit was geweest. Blijkbaar had ik toen al een tic met ansichtkaarten…

Als kind maakten we namelijk nooit lange reizen. Het vele werk voor mijn ouders en grootouders op de woonboerderij (waar ik nu nog steeds woon) maakte het simpelweg niet mogelijk om langer dan een dag weg te gaan. Gelukkig ging mijn opa nooit mee en kon die alles nog enigszins in het gareel houden, maar toch… het waren dus altijd dagjes weg.

Ik kan me herinneren dat we aan de hand van een toeristische gids van de Shell verschillende bestemmingen uitkozen. Dat verschilde van dierentuinen tot steden en van musea tot pretparken. Voor mij hadden ze allemaal één gemene deler: ik moest en zou een ansichtkaart van deze bestemmingen meenemen.  Het was dus nog wel eens spannend of we ergens een stalletje konden vinden dat kaarten verkocht, maar over het algemeen lukte het wonderwel.

Alleen Paleis Het Loo was destijds een drama. Er kon geen kaart worden gevonden en we hadden toch al flink gezocht. Enigszins bedroefd ging ik dan ook huiswaarts, maar gelukkig had een vriendin van mijn moeder het verhaal gehoord en kwam die maanden later met een kaart van Paleis Het Loo aan: zo had ik toch nog mijn vakantiecollectie compleet.

De kaarten doorbladerend kwam eigenlijk in me op dat ik de nu zo door mij verfoeide “groeten uit” kaarten (sorry, over het algemeen vind ik vooral de Nederlandse echt lelijk – snap ook niet dat sommige Postcrossers die zo graag willen ontvangen 😉 ) toen blijkbaar prachtig vond. De ene na de andere “groeten uit” kwam uit de enveloppen tevoorschijn. Gebruiken voor Postcrossing dan maar? Nah, ik stopte ze lekker terug in de doos.

De ‘fetisj’ die ik toen had, is duidelijk gaan liggen. Zo ben ik zelf inmiddels wel vaker een paar dagen tot weken van huis weggebleven en heb ik echt niet van elke bestemming (zelfs niet in de VS) een kaart meegenomen noch een kaart gestuurd. Ook nu ik tegenwoordig vooral dagtripjes maak naar – onder andere – dierentuinen, koop ik vooral kaarten die in het algemeen geschikt zijn voor Postcrossing, maar dan moet de prijs wel onder de euro per stuk liggen. Postcrossing moet namelijk voor alle partijen een beetje leuk blijven tenslotte.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.